Boven Kunst en Kitsch: Borrelen in de Nok

Na jaren gesteggel van titanische proporties en een bouwproject waarvan zelfs Gaudí zich achter de oren krabt, is het dan eindelijk zover: het Groninger Forum staat op het punt om geopend te worden. 

Deze kruising tussen de trappen van Zweinstein, de geur van IKEA en de esthetiek van de sci-fi film Her is een ware kolos om te aanschouwen. Negen verdiepingen zitten tot de ram toe vol met culturele ongein en een paar VVV-kantoren, maar op de top, de Nok, is het echte feestje gaande, hier zit namelijk de decadentste, nieuwste bar van de Stad.

Er zijn weinig dingen die pretentieuzer voelen dan een club binnen komen, van bijna hilarisch aantrekkelijke vrouwen een cocktail krijgen, om vervolgens uit te kunnen kijken over het gepeupel dat op de zondagavond nog door de straten drentelt. Dat is ook het eerste punt: het uitzicht is prachtig. Nok biedt een ingang tot het dak van het Forum, waar naast een tribune – die in de toekomst ingezet gaat worden voor sky-high filmvertoningen – en een heerlijk uitgerust terrasje voor de rokers onder ons, ook een prachtig uitzicht over de skyline van Groningen geboden wordt. Dan bedoel ik ook echt prachtig, de top van de Martinitoren is zo dichtbij dat je bijna je middelvinger op kunt steken naar uitgeputte Duitse toeristen. Het feit dat je rondom het hele gebouw kan lopen zorgt ervoor dat je een wel heel chill potje ‘’Kun je mijn huis vanaf hier zien?’’ (ik het mijne niet, maar ik kon wel de DOT aanwijzen die als een soort van gure tepel op het landschap staat) 

Ook binnen is het goed vertoeven, naast een lounge die tip-top ingericht is, is de bar zelf ook wel om over naar huis te schrijven. Op sommige momenten twijfelde ik wel of men voor een industriële look ging of dat men nog niet klaar was met bouwen, maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik met beide opties wel content zou zijn. Sommige onhandig geplaatste houten pilaartjes voelen wat onbeholpen, maar iets in mijn dronken toet zegt dat die ondingen van tijdelijke aard zijn, dus here’s hoping. 

Verder zit er prima bier op de tap. Ondanks dat er op de avond zelf alleen maar Bud geschonken werd (van alle bieren kies je die?), zit er ook de klassieke HJ op de tap, evenals de karakteristieke Goose IPA en de Leffe Blond van onze zuiderburen. Niet per se allemaal heel fijnproeverig, maar meer dan genoeg om mij een avond aan de bar gekluisterd te houden.

Dee DJ-booth erg onhandig geplaatst, tenminste, ik vind de booth ramvoor de ingang zetten designtechnisch niet het beste idee. Ook gaat hierdoor de akoestiek harder verloren dan de hoop die de gemiddelde Venezolaan nog heeft in de toekomst. De akoestiek op het dak zelf daarentegen is fenomenaal. De granieten wanden en vloer, tezamen met de arena-tribune die je tegemoet komt als je de Nok uitstapt, creëren een vol, helder geluid, waardoor iedereen kon meegenieten van zogenaamd gefluisterde roddels. 

Samengevat: de Nok is een aanwinst voor de stad. Het is een ideale plek om tijdens de vrijmibo je maandsalaris naar het klootjesvolk in de straat te schreeuwen en het uitzicht is nog fijner dan een baby Yoda. Er zitten nog wat kleine haken en ogen in het ontwerp, maar tijdens de grote opening op de 29e zijn deze ongetwijfeld weggepoetst!